Met groot verdriet moeten wij jullie mededelen dat onze collega Fietje Vaas is overleden.

Fietje was voor velen een inspiratiebron. Een strijdbare en sterke vrouw, maar tegelijk warm, betrokken en oprecht geïnteresseerd in de mensen om haar heen. Wie met haar werkte, kende haar passie voor het vak en haar persoonlijke aandacht: ze wilde altijd weten hoe het echt met je ging.

Haar loopbaan bij TNO begon al in 1986, in een klein en gedreven team waar zij samen met collega's de basis legde voor werk dat decennialang relevant zou blijven. Haar interesse in thema's als vrouwen in technische beroepen, arbeid en organisatie liep als een rode draad door haar leven. Ze promoveerde in 1996 op vrouwen in technische beroepen, een onderzoek dat ertoe leidde dat bij een van de organisaties de gescheiden functiewaardering voor mannen en vrouwen werd gelijkgetrokken. Wat begon als onderzoek groeide uit tot een blijvende missie.

Fietje was niet alleen een pionier in haar vakgebied, maar ook de verpersoonlijking ervan. Ze stond aan de basis van belangrijke ontwikkelingen rond werkdruk, organisatieverbetering en later, sociale innovatie. Met haar scherpe blik op arbeid, waarin ze altijd oog had voor de mens, de organisatie én de bredere maatschappelijke context, wist ze complexe socio-technische vraagstukken praktisch en toepasbaar te maken. Haar overtuiging was helder: echte verandering komt van binnenuit. Haar motto, 'Innovatie doe je zelf', typeert haar visie en nalatenschap. Bij TNO kon ze haar verleden bij de vakbond combineren met praktijkgericht onderzoek en beleidsadvies. Zo heeft ze in 2006 een belangrijke adviesrol vervult voor de Sociaal Economische Raad op het thema sociale innovatie en even later de toenmalige minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid geadviseerd over de aanpak werkdruk.

Een van de hoogtepunten in haar carrière was haar rol bij de oprichting van het Nederlands Centrum voor Sociale Innovatie. Daar zette ze met een bevlogen en creatieve groep mensen het onderwerp op de kaart. Zelfs na haar pensioen in 2012 bleef ze zich onvermoeibaar inzetten, onder andere voor de Kennisbank Sociale Innovatie. Haar betrokkenheid kende geen einddatum.

Maar Fietje was meer dan haar werk. Ze was trots op haar zoons Enno, Ivar en Gilles, en later op haar kleinkinderen. Ze kon ontroerend en onvermoeid vertellen over hoe ze ooit met een kinderwagen naar haar werk bij de vakbond ging en daar een crèche opzette, een typisch voorbeeld van hoe ze obstakels omzette in oplossingen. Na het overlijden van haar man Jan vond ze veel vreugde en steun in haar familie, en in het bijzonder in haar kleinzoon Manu.

Wie haar beter kende, zag ook haar rebelse kant. Fietje was iemand die niet bang was om tegen de stroom in te gaan. Of het nu ging om haar betrokkenheid bij de studentenprotesten eind jaren zestig, haar inzet voor vrouwen in techniek, of haar vasthoudendheid om ook na haar pensioen actief te blijven: ze bleef altijd trouw aan haar overtuigingen. Zelfs in haar laatste periode liet ze die geest zien: vastberaden, vol levenslust en niet van plan zich zomaar neer te leggen bij beperkingen.

Fietje was een zeldzame professional: een arbeidspsycholoog die verder keek dan de oppervlakte en die werk benaderde vanuit een systemisch en rechtvaardig perspectief. Ze geloofde dat mensen zelf hun werk beter kunnen maken en gaf hen daar ook de handvatten voor. Haar invloed op collega's en het vakgebied is blijvend, ook internationaal.

Haar plotselinge overlijden is een enorme schok. We verliezen in haar niet alleen een collega, maar ook een inspirator, een rebel, en een mens met een groot hart. Laten we ons haar woorden blijven herinneren en ernaar handelen:

'Als het werk beter kan, doe het dan.'

Onze gedachten gaan uit naar haar familie, vrienden en alle collega's die haar zullen missen.

Namens haar collega's,
Anneke Goudswaard, Steven Dhondt en Peter Oeij

Gepubliceerd op 04-05-2026, op intranet van TNO